Dołącz do nas     Czasopismo     Forum     Portal     Kontakt     Home   Polskie Towarzystwo Kaktusowo-Sukulentowe
by pomagać... by poznawać... by chronić...

ARROJADOA

Są to krzaczaste kaktusy o cienkich pędach. Na ich szczytach pojawiają się cefalia, które z czasem są przerastane przez pęd, tworząc w ten sposób na łodygach charakterystyczne pierścienie szczecin. Z cefaliów wyrastają dość obficie małe rurkowe kwiaty, w kolorach od różowego do karminowego. Arrojadoy rosnąc w północnej Brazylii, są kaktusami ciepłolubnymi, i bezpiecznie będzie, jeśli temperatura ich zimowego spoczynku nie będzie spadać poniżej 15 ^oC. Poza tym są one bardzo proste w uprawie, szybko rosną i krzewią się, chętnie kwitną, a w sezonie wegetacyjnym potrzebują dość dużo wody. W rodzaju tym wyróżnia się obecnie od 6 do 9 gatunków.
zdjęcia Arrojadoa w galerii.

ASTROPHYTUM

W rodzaju tym można wyróżnić 6 gatunków: A. asterias, A. myriostigma, A. ornatum, A. niveum, A. coahuilense, A. caput-medusae Ostatni z nich został opisany jako Digitostigma caput-medusae, lecz najnowsze badania umieszczają go w rodzaju Astrophytum. Astrophyta to meksykańskie kaktusy o małej ilości ostro zaznaczonych żeber, dzięki którym oglądane z góry przypominają kształtem gwiazdę, co dało nazwę rodzajowi. Większość gatunków i odmian jest pokryta białymi kłaczkami. W uprawie są wrażliwe na przypalanie - należy ostrożnie przyzwyczajać je do wiosennego słońca po okresie spoczynku, podatne na gnicie szyjki korzeniowej - należy ja obłożyć żwirkiem, kamykami, a starsze egzemplarze mają łamliwy system korzeniowy - należy je ostrożnie przesadzać. Najtrudniejsze w uprawie jest A. asterias, jedyny gatunek, którego zasięg zahacza także o USA, a najłatwiejsze i najszybciej rosnące A. ornatum - ten ostatni gatunek jest najbardziej rozprzetrzeniony w przyrodzie, najbardziej zmienny, i może z czasem osiągająć kształt kolumnowy. Astrophyta łatwo się krzyzują między sobą.
zdjęcia Astrophytów w galerii.
zdjęcia Astrophytów w galerii Tomikrona

AYLOSTERA

Rodzaj ten, obejmujący małe, krzewiące sie i chętnie kwitnące kaktusy, jest spokrewniony z rodzajem Rebutia, i często do niego włączany, choć ostatnie badania sugerują, że Aylostera jest odrębnym rodzajem. Za najładniejszy i najpopularniejszy gatunek uważana jest A. heliosa, która wyjątkowo nie jest zbyt prosta w uprawie - łatwo gnije przy nadmiernej wilgoci. Uprawa pozostałych gatunków jest prosta - uprawia się je tak, jak gatunki Rebutia, i tu również należy pamiętać by przy największych upałach w środku lata zapewnić im spoczynek - nie podlewać, w przeciwnym wypadku rośliny zginą.

COPIAPOA

Copiapoy to kaktusy z północy Chile. Można je podzielić na dwie grupy - gatunki osiągające większe rozmiary i praktycznie nie kwitnące w warunkach północnoeuropejskich, oraz gatunki o małych rozmiarach, kwitnące chętnie. Prawie wszystkie Copiapoy kwitną zółtymi kwiatami, z nielicznymi czerwonokwitnącymi wyjątkami. Żyją blisko wybrzeża, gdzie mogą czerpać wilgoć z przedpołudniowych mgieł. W naturze mają zwykle brązowy, szary, a nawet białawy naskórek. Białawy naskórek mają m.in. odmiany C. cinerea, jednak w naszych warunkach klimatycznych nie osiągają one takiego wybarwienia.
zdjęcia Capiapoa w galerii.

ECHINOCACTUS

Najbardziej znany przedstawiciel tych kulistych kaktusów z południa USA i Meksyku, Echinocactus grusonii, którego w naturze jest już bardzo niewiele, jest chyba najczęściej rozmnażanym i najbardziej popularnym kaktusem na parapetach i w kwiaciarniach. Jest on stosunkowo prosty w uprawie, jednak pozostałe gatunki tego rodzaju, które w przyrodzie występują w dużo większych ilościach, są trudniejsze i wolno rosną, a najgorszą renomę pod tym względem ma E. polycephalus, który nawet gdy jest szczepiony rośnie wyjątkowo wolno. Z wyjątkiem E. platyacanthus, którego potężne bryły w naturze pozostawiają niezatarte wrażenie na turystach, pozostałe gatunki osiągają mniejsze rozmiary niż słynny E.grusonii, jednak są również atrakcyjne. Niestety z uwagi na wolny wzrost, jest to rodzaj dla bardzo cierpliwych.
zdjęcia Echinocactus w galerii.

ECHINOCEREUS

Echinocereusy zawsze cieszyły się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów ze względu na zwykle duże i atrakcyjne kwiaty oraz łatwość kwitnienia, z reguły po ok. 4 latach. Kaktusy te krzewią się od podstawy, tworząc cząsto duże kępy. Pędy z reguły są cylindryczne, ale występuje bardzo duża rozpiętość kształtów i rozmiarów Echinocereus jest jednym z najbardziej "rozciagniętych terytorialnie" rodzajów, sięgając od północnych stanów USA po Meksyk, niektóre gatunki mogą być w naszym klimacie mrozodporne. Ilość uznawanych gatunków waha się, w zależności od autora, między 60 a 100, przy czym do Echinocereus włączone są obecnie też dawne rodzaje Wilcoxia i Morangaya. Uprawa większości gatunków jest prosta. Echinocereusy podatne są na atak przędziorków.
zdjęcia Echinocereusów w galerii.

ESPOSTOA

Rodzaj Espostoa występuje w środkowo- i północnowschodnim Peru, i południowym Ekwadorze, po wschodniej stronie Andów. Są to kaktusy od krzewiastych do kolumnowych. W starszym wieku Espostoy wytwarzają boczne cefalia, w których rozwijają się kwiaty, jednak w kolekcjach europejskich rosną one stosunkowo wolno, mimo, że nie są trudne w uprawie, i doczekanie się kwitnącego egzemplarza zabiera wiele lat. Wymagają zimowania w temp. powyżej 10 ^oC. Większość gatunków wytwarza w młodym wieku jasną wełnę. W rodzaju można wyróżnić ok. 15 gatunków, razem z 2-ma gatunkami włączanego obecnie do Espostoa rodzaju Trixanthocereus. Do niedawna do Espostoa zaliczana była także boliwijska Vatricania guentheri, jednak w świetle nowszych badań, Vatricania stanowi ona odrębny rodzaj. W kwiaciarniach można nabyć Espostoa lanata, chyba najbardziej wełnisty gatunek obok E. melanostele.
zdjęcia Espostoa w galerii.

FEROCACTUS

Rodzaj ten jest bardzo lubiany przez miłośników kaktusów, a to za sprawą pięknych, i grubych cierni, z reguły czerwonawych, choć są również gatunki o niezbyt imponującym uciernieniu. Ferocactusy w naturze tworzą często masywne rośliny, w kolekcjach jednak rzadko przekraczają kilkudziesięsiąt centymetrów, i kwitną zwykle w starszym wieku. Rośliny te są w większości stosunkowo proste w uprawie. Do prawidłowego wzrostu potrzebują ciepła i maksimum słońca. Kwitną najczęściej w starszym wieku, choć są gatunki kwitnące już w wieku kilku lat. Zasięg występowania rodzaju obejmuje środkowy i północny Meksyk wraz z Półwyspem Kalifornijskim oraz południowy zachód USA. Najpopularniejszym jest gatunek F. wislizenii, prosty w uprawie, szybko rosnący, i atrakcyjny. Popularny jest także F. latispinus - gatunek o pięknych cierniach, dość wcześnie kwitnący, i również prosty w uprawie. Wyjątkowo długie ciernie ma F. rectispinus. Wszystki e ferocactusy wymagają w uprawie maksymalnej ilości światła.
zdjęcia Ferocactusów w galerii

GYMNOCALYCIUM

Jest to rodzaj popularny wśród kolekcjonerów mimo, że kwiaty Gymnocalyciów, z kilkimi wyjątkami, nie mają bogatej kolorystyki. Prawie wszystkie gatunki Gymnocalycium to rośliny proste w uprawie. Niestety kwiaty nie cechują się wybitną kolorystyką - najczęściej są białe, lub z różowymi odcieniami, kilka gatunków kwitnie na czerwono, kilka na żółto. Rośliny z reguły osiągają małe lub średnie rozmiary, ciernie u większości gatunków są krótkie i niezbyt gęste. Zasięg rodzaju obejmuje Argentynę, Paragwaj, Urugwaj, południową Brazylię i południową Boliwię. Liczba uznawanych gatunków sięga ok. stu, z wieloma odmianami formami. W uprawie dla większości gatunków zaleca się nieco cieniowania.
zdjęcia Gymnocalyciów w galerii

MICRANTHOCEREUS

Micranthocereus to niskie, lub średniej wielkości kaktusy kolumnowe, pochodzące z Brazylii. Można wyróżnić 8 gatunków (Kaktusy i Inne Special 3). Większość z nich nie przekracza 1m wysokości, i kwitnie małymi rurkowymi kwiatami. Ze względu na swoje małe rozmiary Micranthocereusy dobrze nadają się do uprawy parapetowej, szczególnie atrakcyjny jest Micranthocereus polyanthus i M. flaviflorus, ze względu na dużą ilość wydawanych kwiatów, i wczesne kwitnienie. Wymagają zimowania w temperaturze powyżej 12 ^oC, maksymalnej ilości słońca, i dość obfitego podlewania w okresie wzrostu. Do rodzaju tego zalicza się obecnie często, najprawdopodobniej niesłusznie, także rodzaj Siccobaccatus.
zdjęcia Micranthocereus w galerii

NEOBUXBAUMIA

Są to wysokie kolumnowe kaktusy ze środkowego Meksyku, często tworzące malownicze pejzaże. Najpopularniejsza w kolekcjach, i powszechnie dostępna w kwiaciarniach, jest N. polylopha, która może zakwitnąć już przy wysokości 1m. Wyróżnia się 8 gatunków. Najbardziej od reszty rodzaju odróżnia się N. euphorbioides, a najnowszye badania sugerują, że bardziej prawdopodobna jest jej przynależność do spokrewnionego rodzaju Cephalocereus niż Neobuxbaumia. Neobuxbaumie są proste w uprawie. Wymagają zimowania w temperaturze powyżej 12 ^oC
zdjęcia Neobuxbaumia w galerii

NOTOCACTUS

Rodzaj Notocactus pochodzi z południowej Brazylii, Urugwaju, Paragwaju i Argentyny. Obecnie zalicza się go do rodzaju Parodia, jednak nie przez wszystkich jest to uznawane. Kaktusy te, o dużych, zwykle żółtych kwiatach, należą do najprostszych w uprawie kaktusów kulistych, choć niektóre gatunki są trudniejsze. Mogą rosnąć w lekkim cieniu, znoszą trochę obfitsze podlewanie niż inne kaktusy, powinny być zimowane powyżej 10 ^oC Kwitną późną wiosną, a ich kwiaty się dość długo utrzymują. Niektóre gatunki w starszym wieku się wydłużają, przyjmując kształt krótkokolumnowy.
zdjęcia Notocactus w galerii

PACHYCEREUS

Pachycereusy to wysokie i masywne kaktusy z Meksyku, których wiek jest liczony w setkach lat. Różni autorzy podawali różną liczbę gatunków (do 12-stu). Według najnowszych badań, rodzaj ten składa się tylko z 5-ciu gatunków: P. pringlei, P. grandis, P. weberi, P. pecten-aboriginum i P. tepamo. Rośliny te nie są specjalnie trudne w uprawie, potrzebują jednak dużo słońca i są wrażliwe na wilgoć przy niskich temperaturach. Rosną niezbyt szybko. Kwitną w starszym wieku, w kolekcjach północnoeuropejskich kwitnących egzemplarzy się nie spotyka. W kwiaciarniach bardzo często można spotkać P. pringlei.
zdjęcia Pachycereusów w galerii

PARODIA

Rodzaj zamieszkuje wyżyny Boliwii i północnej Argentyny. Opisano dużo gatunków, zasadność większości opisów jest jednak kwestionowana. W dzisiejszych czasach rodzaj ten jest mało popularny, jednak w większości są to atrakcyjne rośliny, średniej wielkości, i o ładnym uciernieniu. Najbardziej rozpowszechniona w naturze jest Parodia maassii, występująca w postaci wielu odmian i form, atrakcyjnie wyglądająca i łatwa w uprawie, można ją też często spotkać w hipermarketach. W uprawie Parodie nie są specjalnie trudne, ale potrzebują przepuszczalnego podłoża.
zdjęcia Parodii w galerii

PILOSOCEREUS

Pilosocereusy to rodzaj kaktusów kolumnowych, z wieloma atrakcyjnymi gatunkami. Są to kaktusy proste w uprawie, dość szybko rosnące, często z mniejszą lub większą ilością wełny. Większość gatunków kwitnie dopiero przy rozmiarach pomiędzy 1-2 m wysokości. W kwiaciarniach i hipermarketach można często spotkać białowełnisty P. leucocephalus i P. azureus z niebieskim naskórkiem. W uprawie potrzebują dużo słońca i ciepła. Kaktusy te pochodzą z ciepłych rejonów Ameryki Południowej i Meksyku, i temperatura ich zimowego spoczynku nie powinna spadać poniżej 12 ^oC.
zdjęcia Pilosocereusów w galerii

REBUTIA

W ostatnich latach rodzaj Rebutia traktowano zwykle dość szeroko, włączajac doń rodzaje Aylostera, Mediolobivia, Sulcorebutia i Weingartia. Nowsze badania sugerują jednak, że wyżej wymienione rodzaje nie powinny być łączone z rodzajem Rebutia. Rebutie to małe, krzewiące się kaktusy, popularne wśród kolekcjonerów ze względu na łatwość i obfitość kwitnienia, i prostą uprawę. Pochodzą z Argentyny i Boliwii. Są to kaktusy górskie, i warto by miały w okresie wzrostu dużo świeżego powietrza. Podobnie, jak w przypadku rodzaju Aylostera, należy im przy największych upałach w środku lata zapewnić spoczynek, tzn. nie podlewać. W zimie należy je trzymać możliwie chłodno, poniżej 12 ^oC.
zdjęcia Rebutii w galerii

SCLEROCACTUS

Są to kaktusy pochodzące z USA, o atrakcyjnym uciernieniu. W polskim klimacie mogą być zimą trzymane w nieogrzewanej szklarni. Część gatunków być może byłaby mrozoodporna przy spełnieniu ogólnych warunków dla uprawy mrozoodpornych kaktusów. Niestety kaktusy te są wyjątkowo trudne w uprawie. Do rodzaju Sclerocactus często zaliczane są rodzaje Toumeya, Echinomastus, Ancistrocactus i Glandulicactus. Najnowsze opracowanie rodzaju wymienia 15 gatunków, i z wyżej wymienionych rodzajów włącza do Sclerocactus tylko rodzaj Toumeya, jednak podkreśla, że kolejne dwa z nich, Echinomastus i Ancistrocactus, są z nim blisko spokrewnione.
zdjęcia Sclerocactus w galerii

STENOCACTUS

Rodzaj ten, znany wcześniej pod nazwą Echinofossulocactus, występuje w północnym i środkowym Meksyku. Są to niezbyt duże rośliny, rzadko przekraczające 10 cm średnicy. Najbardziej ich charakterystyczną cechą, są pofałdowane żebra, których liczba z reguły wynosi od 30 do 100. Panuje duża niepewność jeśli chodzi o liczbę gatunków - obecnie umownie uznaje się ich ok. 10. Mimo, że ich kwiaty nie wyróżniają się kolorystyką - są zwykle białe z fioletowymi smugami, kaktusy te są przez wielu bardzo cenione ze względu na ciekawy wygląd korpusu i ładne ułożenie cierni. Stenocactusy wymagają chłodnego spoczynku zimowego, w temperaturze poniżej 12 ^oC. Z reguły wcześnie się budzą, jako jedne z pierwszych w kolekcji. Są podatne na wełnowce, jednak są proste w uprawie.
zdjęcia Stenocactusów w galerii

SULCOREBUTIA

Są to małe, krzewiące się kaktusy, pochodzące z wyżyn boliwijskich. Ich uroda polega na obfitości kwitnienia i małych wymiarach samych roślin, co pozwala zebrać na małej przestrzeni pokaźną kolekcję. Co więcej, w rodzaju występuje duża różnorodność barw kwiatów, co sprawia, że kwitnąca kolekcja Sulcorebutii mieni się całą gamą kolorów. Gatunki Sulcorebutia charakteryzują się też wydłużonymi areolami i grubymi korzeniami, wrażliwymi na dłużej utrzymującą się wilgotność podłoża. Według badań Sulcorebutia nie stanowi odrębnego rodzaju, i jest umieszczana w rodzaju Weingartia - tu została wyszczególniona ze względu na popularność tej nazwy wśród kolekcjonerów.
zdjęcia Sulcorebutii w galerii

TURBINICARPUS

Są to popularne wśród kolekcjonerów, małe, meksykańskie kaktusy, których reprezentatywną kolekcję można zgromadzić na bardzo małej przestrzeni. W naturze zajmują zwykle niewielkie obszary, i wiele z nich jest zagrożonych, do czego przyczynił się też ich nielegalny zbiór ze środowiska naturalnego przez kolekcjonerów. Turbinikarpusy wcześnie kwitną, zwykle białymi kwiatami. Wiele gatunków posiada mocno wygięte, "papierowe" ciernie. Ich uprawa jest stosunkowo prosta, wiele gatunków wytwarza jednak grube korzenie, stąd wskazana jest ostrożność przy podlewaniu i przepuszczalne podłoże. Dokładne badania rodzaju przeprowadzili w ostatnich latach Donati & Zanovelo. Na podstawie ich klasyfikacji, dla rodzaju wymienia się obecnie dwadzieścia kilka gatunków, niektóre z nich zaliczane były wcześniej go rodzaju Gymnocactus
zdjęcia Turbinicarpus w galerii